گاهی اوقات ذکری می‌گویم و یا کاری خیری می‌کنم، البته به خاطر ترس از خدا، نه واقعاً عشق به او! آیا این ارزشی دارد و به حساب می‌آید؟ گفته‌اند: اگر اعتقادات در جان آدمی مستقر (ملکه) نگردد، در زمره‌ی مؤمنین نیست و نمی‌تواند پاسخگو باشد؟ آیا این ناامید کننده نیست؟!

ارسال نظر

آخرین پست ها

سوالات و شبهات موضوعی و مناسبتی

img25

شبهات در خصوصامیرالمومنین

مشاهده بیشتر
امیرالمومنین

ولایت ، امامت، غدیر

آرشیو
img25

شبهات در خصوصامام حسین

مشاهده بیشتر
امام حسین

کربلا ، محرم ، عزاداری

آرشیو
img25

شبهات در خصوصامام مهدی

مشاهده بیشتر
امام مهدی

غیبت ، قیام ، انتظار

آرشیو